Eating good

Welke varkensvlees is dier- en milieuvriendelijk? Dit is een lezersvraag die wordt behandeld in de Allerhande van augustus 2011, helaas kan ik deze rubriek niet online vinden. Als antwoord geeft Erik Kieftenburg (Verantwoordelijk voor Vlees, kip, vis en vegetarisch): “Het is lastig exact te bepalen wat ‘goed’ varkensvlees is. Dat heeft namelijk met zaken als dierenwelzijn te maken, maar ook met effecten op natuur en milieu…” Er volgt dan ook geen antwoord. Wel wordt het Beter Leven kenmerk gepromoot, maar dat is tot dusverre dan ook het enige afwegingskader. Het illustreert wel dat ook NGO’s zich steeds bewuster moeten worden van de afwegingskaders die ze hanteren voor een issue aan de kaak te stellen.

Een bedrijf kan dat ook zelf oplossen vanuit een holistische benadering en daarin keuzes te maken. Zo bekijkt Unilever aan de vraag zijde bij de mens vanuit die manier, waarbij feeling good en looking good opeens dicht bij elkaar liggen. En daarmee de eten- en gezondheidsproducten van het bedrijf toch binnen eenzelfde segment vallen. Zo begrijp ik uit een interview met Paul Polman in de NRC van zaterdag.

Wat zou dat betekenen voor afwegingskaders. Feeling good is dat makkelijker te quantificeren dan milieu- of diervriendelijkheid? En als het te kwantificeren is, wat is dan goed en wat minder goed. Dan begeef je je toch snel op politiek terrein. Zou een bedrijf toch niet zelf dan weer die keuze moeten maken?