Standaardisering heeft de neiging om veel van hetzelfde te produceren. Dat lijkt in de markt nog het beste zichtbaar doordat alle winkelcentra op elkaar lijken en ze verkopen ook nog hetzelfde. Maar de tijd dat een hamburger hetzelfde smaakt ongeacht of je nou in Brussel, Chicago of Peking bent lijkt een oude gedachte. Het individuele gaat het winnen. Nu is het nog slechts een kleine groep, maar uiteindelijk zal de vraag naar minder eenvormige producten breed gaan leven. Aldus Hella Jongerius in een interview in NRC weekblad van 13 november 2010 n.a.v. een tentoonstelling Misfit, over haar imperfectie in Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam. Voor haar werk is ze bij de verfindustrie te raadde gegaan naar kleuren die nu niet voorhanden zijn, mooie, interessant, die ademen met het licht. Dat me overigens doet denken aan de flocksen die nu in bloei staan en er bij andere licht, zoals s'morgens en s'avonds veel blauwer uit zien. Maar door die standaardisering zijn die verven er niet. Door de standaardisering verkopen ze kleurvastheid als kwaliteit, maar is het in feite merkbescherming. Leveren wat wordt beloofd, om zo rechtzaken te voorkomen. De kleurrecepten van nu zijn heel eenvoudig in vergelijking met die van honderd jaar geleden, toen kleur nog een cultuurgoed was. Met oude recepten probeert ze deze cultuur weer iets terug te brengen. Imperfectie dus, voor meer levendigheid en huiselijkheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten