Het gat tussen intenties/activiteiten en PR

Wat communiceer je eigenlijk over ethisch gedrag. Een marketing standaard afspreken is één, maar communiceren met de consument hierover is toch wat anders. Ik kwam hierop n.a.v. een blog van Krijn Poppe [kjpoppe: kant-over-mvo], waarbij ik mij afvroeg waarom er toch vaak een gat is tussen de intenties/activiteiten van bedrijven/NGO’s versus wat er gecommuniceerd wordt naar de consument. Er zijn namelijk prachtige verhalen te vertellen. Bedrijven die bijvoorbeeld in regio’s waar ze in bijvoorbeeld Afrika hun producten sourcen, ook veel teruggeven aan de gemeenschap, zoals het opzetten van een school. Zou dat kunnen zijn omdat organisaties het beeld dat de consument heeft niet te veel willen verstoren (als het beeld met de werkelijkheid een te grote discrepantie vertoont zou men zelfs kunnen schrikken), of is het een gebrek aan kennis over communicatie over MVO, of wil men eerst meer ervaring opdoen (de impact van de MVO activiteit is misschien nog te onbekend), of organisaties zouden het defensief kunnen gebruiken, of zou de fit met standaardisatie processen lastig zijn, of het dilemma dat een hoge consumptie per definitie onduurzaam is en er nog een wereld te winnen is met (product en marketing) innovatie (naast hoog scoren in de omzet, toch ook het benadrukken van een gematigd groen gedrag)? De moraal van het verhaal is (volgens een Kantiaanse visie) dat communicatie over ethisch gedrag niet gepast is, het hoort er gewoon bij ethisch gedrag, bij de business.